Senda Skessuhorni fréttaskot
Spurning vikunnar
Hver er þinn uppáhalds mánuður
Áskrift að Skessuhorni
Færð á vegum
Vestfirðir Suð-Austurland Vesturland Austurland Norðurland Suð-Vesturland Landið allt Suðurland
14. október 2015 13:57

Slárnar sem ekki slógu í gegn

Sem landsbyggðarmanni í húð og hár er mér frekar lítið tilhlökkunarefni að aka til Reykjavíkur. Ekki þó vegna þess að ég hafi eitthvað mikið út á höfuðborgina sem slíka að setja. Ég bjó þar sjálfur í rúman áratug og líkaði það þokkalega að mörgu leyti. Eitt var það þó sem ég var óskaplega feginn að losna við þegar ég flutti þaðan. Það var umferðin. Hraðinn, svíningarnar, reiðiflautin og umferðarteppurnar sem töfðu mann. Allt varð þetta til að auka hjartsláttinn og valda manni ónotum nánast á hverjum degi.

 

 

Þegar maður ekur suður á bóginn með tún, beitarhaga og friðsælan búsmalann á hvora hönd eru Hvalfjarðargöngin eins og fordyri þess vítis sem maður má þola sem ökumaður í borg óttans. Það var því ekki bætandi á stressið þegar Spölur setti upp vegslár við gjaldhliðin. Þessi ólíkindatól standa eins og hallarverðir frá miðöldum með sverð brugðið við öxl. Oft hreyfast þær ekki og maður ekur framhjá þeim með óttablandinni virðingu. En svo veit maður aldrei hvenær þær sveifla sverðinu snarlega í veg fyrir mann og æpa „STANS, Í NAFNI SPALAR!“ Dyraverðir með mikilmennskubrjálæði hafa löngum farið í taugarnar á mörgu fólki. Þessar slár standa eins og holdgervingar þeirra tudda sem hafa ánægju af því að bögga fólk í anddyrum skemmtistaða. Það er því kannski ekki skrýtið að sumt fólk hafi hrokkið í kút og ákveðið að finna vegslánum allt til foráttu.

 

Að þekkja óvininn

Í fyrstu var ég nokkuð sammála þessum reiðiröddum. En svo komst ég að dálitlu merkilegu. Ég ákvað að prófa að draga úr ökuhraðanum. Ef maður hægir vel á sér áður en maður kemur að slánum þá er maður í miklu betri aðstöðu til að reikna þær út. Þá gefst mér góður tími til að sjá í hvernig skapi þær eru og hvort þær ætli að bögga mig eða ekki. Ég leyfi slánni að gera sínar upp- og niður æfingar eins og Ninja hermaður sem sveiflar kylfum og keðjum ógnandi í kringum axlirnar á sér. Ég bíð slakur en píri augun og fylgist einbeittur með hverri hreyfingu. Að lokum lyftist sláin og er kyrr. Ég ek rólega framhjá, nikka hausnum í takt við lagið í útvarpinu og hugsa með mér; „ha ha, þarna sá ég við þér fanturinn þinn.“

 

Spölur segir að tilgangurinn með vegslánum hafi verið tvíþættur. Aðal tilgangurinn var að draga úr umferðarhraða framhjá gjaldskýlunum. Hinn tilgangurinn var að stöðva þá sem aka í gegnum áskriftarhliðin án þess að vera með veglykil. Full þörf virðist hafa verið á því draga úr hraðanum en spyrja má að því hvernig tekið var á því.

 

Meðalið þarf að helgast af tilganginum

Spölur bendir á að svona slár sjáist víða í gjaldhliðum erlendis. Það er mikið rétt. En þar virðist tilgangur þeirra ekki vera að draga úr hraða heldur að stöðva bíla til að innheimta gjald. Ég hef kannski ekki ferðast nógu víða en þetta er í fyrsta skipti sem ég hef séð vegslár notaðar sem hraðahindrun. Hingað til hef ég aðeins séð hraðahindranir eða þrengingar notaðar í þeim tilgangi. Ólíkt vegslám eru hraðahindranir og þrengingar hannaðar til að hindra hraða.

 

Ef aðal vandamálið var í upphafi ökuhraðinn þá er spurning hvort ekki hefði verið ódýrara, einfaldara, fljótlegra og hentugra að byrja á því að smella niður hraðahindrunum framan við hliðin, áður en farið var að beita slánum. Þar með hefði aðal tilganginum strax verið náð á einfaldan og ódýran hátt. Sjálfsagt hefði líka fækkað þeim tilvikum þar sem bílar aka án veglykils í gegnum áskriftarhliðin. Mér segir svo hugur um að í flestum tilvikum hafi fólk ekið röngu megin í gegn vegna misskilning eða flumbrugangs, en ekki verið með einbeittan brotavilja til að svindla á veggjaldinu. Með því að draga úr hraða hefði eflaust verið hægt að fækka þeim tilvikum.

 

Í mörgum tilvikum, og sennilegast flestum, hlýtur ástæðan fyrir því að bílar klessi á slárnar að vera sú að fólk hafi ekið of hratt miðað við aðstæður og ekki náð að stöðva áður en það áttaði sig á slánni. Hraðahindranir myndu ekki aðeins hægja á bílunum heldur líka á hjartslætti ökumanna þegar ekið er undir vegslárnar ógurlegu. Þeir myndu svitna minna í lófunum og hafa betra tak á stýrinu. Færri fussum-svei og skammpistlar myndu svo vonandi birtast á Facebook og í blöðunum.

 

Kjartan S. Þorsteinsson

 

Senda á Facebook
Sjónvarp Skessuhorns
Leit á vefnum
Fréttasafn
Mest lesið í vikunni
Aðsendar greinar
Hulda Hrönn Sigurðardóttir

Þjónusta við einstaklinga með ...

Ásmundur Einar Daðason

Ljósleiðari á hvert heimili

Bjarni Jónsson

Landsnet verði í samfélagseigu

Ólafur Óskarsson

Betri byggð, öruggari umferð

Lilja Rafney Magnúsdóttir

Spilavíti eru „Víti til varnað...

Frá mbl.is

Ekki tókst að sækja efni

Frá visir.is

Ekki tókst að sækja efni

Skessuhorn á Facebook Skessuhorn á LinkedIn Skessuhorn á Twitter Skessuhorn á Instagram Skessuhorn ehf. kt. 560103-3870 - Kirkjubraut 56, 300 Akranes - Sími 433 5500 - Ritstjórn skessuhorn@skessuhorn.is